Gdzie wypoczywali mieszkańcy Lublina w latach 50.? Tak wyglądał czas wolny w powojennym mieście
Powojenny Lublin żył nie tylko pracą. Choć pierwsza dekada po wojnie kojarzy się przede wszystkim z odbudową miasta i codziennymi trudnościami, mieszkańcy znajdowali również czas na wypoczynek. W słoneczne dni tłumnie odwiedzano parki i tereny rekreacyjne, wieczorami wybierano kina, a w niedziele szukano rozrywki poza centrum miasta. Jak wyglądał wolny czas lublinian w latach 50. i gdzie najchętniej spędzano chwile odpoczynku?
W pogodną sobotę czy niedzielę Lublin pustoszał. Wrotków – dziś dzielnica, wtedy bardziej podmiejski azyl – przyciągał tłumy. Łąki nad Bystrzycą i okolice tzw. Starego Lasu tętniły życiem. Rodziny z dziećmi, młodzież, a także nieco starsi lublinianie rozkładali koce, grali w siatkówkę, kąpali się w rzece lub po prostu odpoczywali w cieniu drzew.
Dużą popularnością cieszyła się też śluza na Wrotkowie – ze względu na różny poziom wody i atrakcje hydrotechniczne była miejscem ciekawym i chętnie odwiedzanym.
W niedziele rano pociągi i autobusy z Lublina były przepełnione – wszyscy chcieli złapać trochę wakacyjnego słońca nad Wisłą. Najczęściej wybierano Puławy i Kazimierz Dolny. Tam plaże pękały w szwach, a leniwa Wisła służyła jako naturalny basen i szlak wodnych wycieczek. Statki parowe kursujące po rzece były tak oblegane, że niektórzy musieli czekać na następny rejs. Czysta woda, płytkie brzegi, miękki piasek i zielone wzgórza – nie trzeba było więcej.
Chociaż pogoda zachęcała do przebywania na świeżym powietrzu, wielu mieszkańców chętnie korzystało także z oferty kulturalnej. W Parku Miejskim (dziś Park Saski) odbywały się koncerty, występy zespołów młodzieżowych, tańce i recytacje. Szczególnym entuzjazmem cieszyły się zespoły akordeonistów i chóry – ich występy gromadziły tłumy.
Teatry również miały pełne sale. Teatr im. Osterwy grał klasykę – np. „Męża i żonę” Fredry. W Domu Oficera (dzisiejszy Teatr Muzyczny) pokazywano bardziej współczesne sztuki. Kto zaś wolał kino, mógł wybrać się do jednego z kilku lubelskich kin – Apollo, Robotnika, Rialto czy Przodownika – gdzie grano filmy węgierskie, francuskie, radzieckie, a nawet czechosłowackie.
Nie każdy miał siłę czy chęć na dalsze wyprawy. Wielu lublinian wybierało więc spacery po mieście i wizytę w jednym z barów. Jednak nie wszystkie doświadczenia były pozytywne. Bar „Popularny” przy ul. Kościuszki – choć nazwał się pięknie – zyskał w oczach mieszkańców łatkę… „Niepopularnego”. Jeden z czytelników relacjonował, jak przez ponad pół godziny czekał na kartę dań, by w końcu otrzymać ozorek z brudnym nożem. Gdy zrezygnowany klient poprosił o widzenie z kierownikiem, kelnerka zapytała z rozbrajającą szczerością: „A co pan chce od tego noża?”…
Organizacje turystyczne nie próżnowały. PTTK i Orbis organizowały jednodniowe i weekendowe wycieczki do Nałęczowa, Kazimierza, Puław i innych „miejscowości wczasowych”. Uczestnicy nie tylko zwiedzali, ale często też brali udział w występach artystycznych, koncertach czy pogadankach o pięknie ojczystego krajobrazu.
Źródło:
Sztandar Ludu : pismo Polskiej Partii Robotniczej, 1953, R. 9, nr 197
