Rabka w sierpniu 1939 roku [Galeria]
Rabka należała przed wojną do najważniejszych i najbardziej cenionych polskich uzdrowisk. Położona w Beskidzie Zachodnim, otoczona lasami, potokami i łagodnymi stokami gór, przyciągała kuracjuszy nie tylko leczniczymi wodami, ale też klimatem, krajobrazem i spokojnym rytmem życia zdrojowego.
Widok na Zarząd
Latem zachwycała zielenią i słońcem, zimą śnieżnym krajobrazem. Ceniono ją za czyste, suche powietrze, duże nasłonecznienie i łagodny górski klimat. Dla wielu przyjezdnych była miejscem odpoczynku, leczenia i spacerów, ale także punktem wypadowym na wycieczki w okolice Gorców, Beskidu Wyspowego i na widokowe polany, z których można było podziwiać panoramę Tatr. Sławę Rabki budowały przede wszystkim solanki jodowo-bromowe.
Łazienki
W końcu lat trzydziestych korzystano tu z jedenastu źródeł, a miejscowe wody zaliczano do najsilniejszych tego typu w Europie. Kuracjusze mogli korzystać z kąpieli mineralnych, borowin, inhalatorium, elektroterapii oraz zabiegów z użyciem mułu źródlanego.
Widok na Rabkę
Rabka była jednak nie tylko miejscem leczenia. Działały tu pensjonaty, wille, hotele i sanatoria, a życie kurortu toczyło się także w restauracjach, kawiarniach i ogrodzie zdrojowym. Organizowano koncerty, dancingi, występy artystyczne i spotkania towarzyskie. Popularne były spacery szerokimi alejami parku zdrojowego, zwłaszcza podczas koncertów orkiestry.
